Invictus Games: Geen ‘afgeschreven’ militair meer

Tijdens een militaire misse in de Sinaï in 1992 rijdt een extremist met een voertuig over Robert Konter (nu 59) heen. Wat volgt zijn meerdere ziekenhuisoperaties, jarenlange revalidatietrajecten en uiteindelijk een einde aan zijn carrière als beroepsofficier. Maar Robert vocht terug. Anno 2022 is hij een van de deelnemers aan de Invictus Games in Den Haag.

Robert, jij doet aan judo, handbiken en zitvolleybal. Wat betekent sporten voor jou?

“Ik voel me er lekkerder door, het geeft me veel energie. Zeker het fietsen is ook nog eens een fijne uitlaatklep, plus een mooie manier om buiten je comfortzone te gaan. Zo heb ik twee keer aan een handbike battle meegedaan. Dat is eigenlijk vooral een strijd tegen jezelf. Hoe kom je zestien kilometer bergopwaarts? Als dat lukt, geeft dat zo’n kick! Verder geeft het sporten me het gevoel dat ik ‘erbij hoor’. Onderdeel ben van de maatschappij en geen ‘afgeschreven’ militair ben.”

“Het handbiken is een uitlaatklep en een mooie manier om buiten je comfortzone te gaan”

Hoe voelt het om deel te nemen aan zo’n groots sportevent met honderden ex-collega’s van over de hele wereld?

“Heel dubbel. Aan de ene kant ben ik ontzettend trots. Dat ik zover ben gekomen en me heb weten te kwalificeren. Ook vind ik het een grote eer dat ik Nederland mag vertegenwoordigen. Tegelijkertijd is mijn deelname ook een bevestiging van wat me is overkomen. En dat blijft confronterend. Aan die missie in de Sinaï heb ik een totaal verbrijzeld rechterbeen overgehouden, wat in 2015 heeft geleid tot een amputatie. Ook heb ik te maken gehad met een afgescheurde nier, een beschadigde long, meerdere ribfracturen, een zenuwbeschadiging in mijn rechterarm en is inmiddels een rugspier verwijderd. Daarnaast is  in 2017 nierfalen bij me geconstateerd, waardoor ik worstel met mijn energieniveau. Maar ondanks alle pijn en ellende heb ik me altijd hard gemaakt om positief in het leven te blijven staan. Zo heb ik altijd zo veel mogelijk ‘normaal’ gedaan en gekeken naar wat ik nog wél kan.”

Hoe belangrijk is de support van vrienden en familie geweest?

“Enorm. Eigenlijk verdienen die een erepodium tijdens de Games. Als je zoiets overkomt, kun je dat eigenlijk alleen maar handelen als het thuisfront en omgeving achter je staat. Voor je zorgt en steunt. En wat het ook is: ik ben gehandicapt, maar dat zijn mijn vrouw en kinderen eigenlijk ook. Want revalideren, dat doe je niet alleen.”

“Er zijn geen vragende blikken, wél wederzijds begrip, respect en een groot gevoel van broederschap”

Wat maakt Invictus Games tot zo’n indrukwekkend event?

“Dat gevoel van eenheid en verbondenheid. Dat merkte ik al tijdens de voorbereidingen en de trainingen. Aan een half woord of één blik heb je al genoeg. Je begrijpt elkaar gewoon, en dan maakt het niet uit of je Nederlands, Amerikaans of wat dan ook bent. Want je bent onder soortgelijken en die snappen je als geen ander. Vragende blikken zijn er dan ook niet, wél respect, wederzijds begrip en een groot gevoel van broederschap.”

Helpt dit event je om dingen te verwerken?

“Absoluut. Eigenlijk zijn de Invictus Games van begin tot eind een soort therapeutische sessie. De eerste die over de finish komt, krijgt een medaille. Maar de laatste krijgt het meeste applaus en heeft als het ware mentaal gezien de eerste prijs gewonnen. Onze team captain Wouter – die al eens eerder een Invictus Games heeft meegemaakt – zei laatst nog tegen ons: er komen tijdens het event momenten dat je echt staat te janken. Maar dat is eigenlijk juist weer mooi, vind ik.”

“Een medaille is eigenlijk het minst belangrijk. Wat wél telt: laten zien van hoe ver je gekomen bent”

Wanneer zijn deze Invictus Games geslaagd voor jou?

“Ik heb me voorgenomen om er vooral onwijs van te genieten, alles als een spons in me op te nemen. Wat niet wegneemt dat ik wél wil presteren en goed beslagen ten ijs wil komen. Dat is toch de militair in je die de kop opsteekt! Dat gezegd hebbende: een medaille is eigenlijk het minst belangrijk. Wat wél telt? Uitstralen en laten zien wat we bereikt hebben, van hoe ver je gekomen bent. Plus dat eenieder zijn persoonlijke doelstellingen heeft behaald. Voor de één is dat simpelweg starten op het startblok. Voor de ander is dat honderd meter in zoveel secondes lopen.”

Wat wil je met jouw deelname uitdragen?

“Laten zien dat je nog best veel kunt als je mindervalide bent. En ook: dat je mee telt en gewoon mee kunt draaien in de maatschappij. Zo zou het mooi zijn als reguliere sportverenigingen meer ruimte maken voor mindervaliden, de wil hebben om ook die mensen in te sluiten. Verder is mijn boodschap: laat zien wat je nog wél kan en heb daar plezier in. Want thuisblijven en gaan zitten kniezen, daar wordt niemand beter van.”

Benieuwd naar het verhaal van Invictus Games-deelnemer Wouter? Je leest het hier.